خویشاوندی های اختیاری

یوهان ولفگانگ فون گوته در شاهکار ادبی حاضر یکی از دیرپاترین روابط انسانی، یعنی رابطه‏‎ی زوجی و پیچیدگی‏‎های ناشی از تقابل احساس و اخلاقیات حاکم بر این رابطه را به تصویر می‏‎کشد. گفته‏‎ها و ناگفته‏‎های بسیاری در این‏‎باره دارد، گویی در زمان حال و میان ما زندگی می‏‎کند و می‏‎نویسد. رمان خویشاوندی‏‎های اختیاری گوته سرآغاز یک سبک داستان‏‎سرایی در ادبیات جهانی شد. به دنبال و با الهام از رمان گوته، مادام بواری فلوبر، آنا کارنینای تولستوی و افی بریست فونتانه عرضه شدند. زمانی که توماس مان کوه جادو را می‏‎نوشت و پیش از آن، سرگرم نگارش مرگ در ونیز بود، در جست‏‎وجوی «تعادل میان حس و اخلاق»، رمان گوته را بیش از پنج‏‎بار خواند، مطلبی که به‏‎نظر وی در خویشاوندی‏‎های اختیاری به کمال نشسته است.