آن سوی آب

چه‎کسی ساز او را شکسته است؟ دستی خشن دسته‎ی ساز را می‎گیرد و آن را بر سنگی می‎کوبد و بعد پرتش می‎کند توی دریا. دختر جوانی در قایق نشسته است. موهایش در پس چارقد منگوله‎داری پنهانند. چشمش به سازی است که بر فراز امواج بالا و پایین می‎شود، بالا و پایین. آیا می‎شود دستش را دراز کند و ساز را به درون قایق بکشد؟ بدنه‎ی ساز شکسته. عیبی ندارد. فقط باشد، حتی شده شکسته. تمام نغمه‎های کرت در آن ساز نهفته است.
آن سوی آب روایتی است از ناکامی‎ها و تلخی‎های دو نسل از ساکنان ترکیه، یکی در دهه‎ی بیست و دیگری در دهه‎ی هشتاد میلادی. هر صحنه از زمان حال به صحنه‎ای در گذشته پیوند می‎خورد تا درد مشترک نسل‎ها را به تصویر بکشد، درد آسوده نبودن در زادگاه خویش، درد جدایی و تنهایی انسان‎هایی که هیچ دستاویزی ندارند جز خاطرات. روایت فریده چیچک اوغلو حکایتی آشناست برای تمام کسانی که ناخواسته از یار و دیار دور افتاده‎اند.