زمین نو

ده سال از چاپ نخست زمین نو می‎گذرد. از آن زمان با ترجمه به بیش از چهل زبان زنده دنیا میلیون‎ها نفر آن را خوانده‎اند. پرسش اکنون این است: «حالا پس از ده سال کجا هستیم؟» آیا «زمین نو»، دنیایی که حالت خودپرستانۀ آگاهی در تمامی جلوه‎های جنون‎آمیز و ناکارآمد فردی و جمعی خود، به راستی در آن فروکش کرده، در حال پیدایش است و مردمان دیگر برای خود، یکدیگر و موجودات دیگر و مادر همه، سیاره‎مان زمین، رنج بیهوده نمی‎آفرینند؟… در نگاه اول چنین نمی‎نماید. در عین حال چیزهای مثبت زیادی روی داده و می‎دهد که در اخبار دیده نمی‎شوند، اما در واقع بسی بیش از خبرهایی اهمیت دارند که برآمده از کردارهای از سر نادانی و ناخودآگاهی است. در بسیاری از جاهای دنیا حسی از دادگری در حال بال و پر گرفتن است که نیاکان‎مان حتی خوابش را هم نمی‎توانستند ببینند. چیرگی یک نژاد بر نژادهای دیگر، چیرگی مردان بر زنان که در سراسر تاریخ پدرسالاری پا برجا بوده و بی‎ارزش کردن مردمان بر بنیان طبقه اجتماعی برای شمار فزاینده‏ای کابوس گذشته می‎شود… هم‎زمان آگاهی نسبت به یکی بودن درون‎زادی هر آنچه هستی دارد و احترام به زمین و تمامی موجودات آن در حال افزایش است… که نمایانگر بی‎جان شدن «خودپرستی و منیت» در شمار فزاینده‎ای از مردمان است… که به نوبه خود همدلی و مهر و شفقتی فزاینده فراسوی نژاد، ملیت یا وابستگی‎های دینی به بار آورده و می‎آورد که پیش‎نیاز هم‎زیستی صلح‎آمیز است… اما در این میان کارگزار اصلی، حالت آگاهی در تنها زمان واقعی، یعنی دم و لحظه است. دلگرم باشید که دم و لحظه دوست شماست… با توجه کامل به دم به آن احترام بگذارید، وجودش را با قدرشناسی ستایش کنید و از درون با آن همسو شوید و بگذارید هر آنچه هست باشد. این پیدایش زمین نوست.
“فشرده نوشتۀ اکهارت توله به مناسبت دهمین سال چاپ زمین نو”