پناه بر دی تی

پناهگاه بود، ولی پناه به آن همیشه با امن عیش نبود. زیر و زبری تند احوالش به ورق‎بازی شبیه بود که معلوم نبود الان کدام برگ را رو می‎کند. کودکانگی با جوانسری، معصومیت و گستاخی، زیبایی با هوش را همراه کرده بود. چشمهایش از منهای مظلومیت تا به اضافه‎ی بیرحمی قیقاج می‎رفت. مثل همه‎ی فم‎فتل‎ها، با دروغ صادق بود. مانند گریت مسترهای شطرنج همزمان با جمعی از آماتورها بازی می‎کرد، هرچند از همه‎ی آنها نمی‎برد. گاهی تقلب هم می‎کرد. مینیاتوری که با سوررئالیسم، روی یخ، روی آتش، رقص تانگو می‎کرد.