نخستین دموکراسی

نخستین دموکراسی به سه دلیل خواندنی است: 1.بررسی تطبیقی بین نخستین دموکراسی در یونان باستان و امریکای قرن بیست‎وبک از موارد کمیاب است، به‎ویژه آن که پژوهشگرش آمریکایی تبار و استاد دانشگاه باشد و این پژوهش را در فضای مشترک بین فلسفه، تاریخ، و تئاتر مطرح کند 2.این روزها، دموکراسی را صادراتی یا پدیده‎ای اعطایی معرفی می‎کنند، بی آن که عرف جوامع را در نظر بگیرند؛ 3.صرف نظر از بحث مبانی فلسفی، سیاسی و اجتماعی دموکراسی، نویسنده بخش اعظم دموکراسی یونان باستان را حاصل آرمان تراژیک در ادبیات و آئین‎های نمایشی یونان باستان معرفی می‎کند.
ارسطو انسان را «حیوانی سیاسی شهرنشین» politikon zoon می‌نامد، که در اینجا مراد او از politikon گرایش انسان به گروهی زیستن در «شهر» polis است. وودراف تأکید می‎کند اگر شهروندان دربارۀ مفاهیم کلیدی مرتبط با آرمان «شهروندی» و دموکراسی آگاهی نداشته باشند، حرکات سیاسی تب‌آلود عرق سرد بر پیشانی مردم خواهد نشاند. او یقین دارد اگر ملتی ادبیاتی مبتنی بر بحث آژاد دوسویه و دودیدی نداشته باشد، صرفاً با بدلِ دموکراسی خودشان را فریب می‌دهند.
نخستین دموکراسی «ضیافتِ» وودراف است: میهمانان، هومر، سولون، افلاطون، ارسطو، سقراط، سوفوکل، اریستوفان؛ مکان، آتن، سیراکیوس، امریکا در زمان جنگ داخلی، ویتنام، عراق و… .