آداب دیکتاتوری

این کتاب‌‌‌ها فلسفه را ساده نمی‌‌‌کنند بلکه از ابهّتِ هراس‌‌‌آورِ فلسفه می‌‌‌کاهند. خواننده ممکن است خواندنِ این کتاب‌‌‌ها را به امید یافتنِ پاسخ‌‌‌های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله‌‌‌ی تنهایی‌‌‌اش، چراییِ مرگ، منشأ ملال و دل‌‌‌زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک‌‌‌جور انکارِ مسئولیت شخصیِ انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه کس باشد وجود ندارد. کتاب‌‌‌هایی که چنین مدعاهایی دارند قطعاً فریبکارند. کتاب‌‌‌های این مجموعه نسخه نمی‌‌‌پیچند و سیاهه‌‌‌ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‌‌‌گذارند؛ بلکه می‌‌‌خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‌‌‌ها و تجربه‌‌‌هایمان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریکِ زندگی و در لحظاتِ دشوار، درکمان از پرسش‌‌‌های بی‌‌‌پایان انسانی روشن‌‌‌تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمانِ جهان به این پرسش‌‌‌ها چطور فکر کرده‌‌‌اند؛ تا با فهمِ دقیق‌‌‌تر و دیدی بارزتر بتوانیم در زندگی‌‌‌مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‌‌‌مان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم‌‌‌هایمان آگاهانه روبرو شویم.
در طول قرن بیستم، صدها میلیون نفر برای دیکتاتورهایشان هورا کشیدند، حتی آن‎هنگام که در مسیرِ بردگی گام می‎گذاشتند. دیکتاتورها اغلب با تصفیه‎های خونین و فریب و تقلب و تفرقه‎اندازی قدرت را تصرف کردند، اما در بلندمدت کیش شخصیت کارآمدترین شیوه است. دیکتاتورهایی که دوام آوردند معمولاً بر دو ابزار قدرت تکیه کردند: کیش شخصیت و وحشت… هر دیکتاتور باید در دل مردمش ترس بکارد، اما اگر بتواند آنان را وادارد که ستایشش کنند احتمالاً مدت بیشتری دوام خواهد آورد. این کتاب می‎خواهد کیش شخصیت را در جای اصلیِ خودش قرار دهد: در قلب استبداد. در دیکتاتوری‌ها وفاداری به یک فرد مهم‌ترین چیز بود، دیکتاتورها به مردمشان دروغ می‎گفتند، اما آن‎ها به خودشان هم دروغ می‎گفتند. آنان مدام یا گرفتار تکبر بودند یا پارانویا، و در نتیجه به تنهایی تصمیماتی می‌گرفتند که پیامدهای مخربی داشت و جان میلیون‎ها آدم را گرفت…