و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد

ناگهان کامیونی در آن جاده‎ی خلوت ظاهر شد. می‎توانست ناجی ما باشد، یا تهدیدی تازه. نکند دوستان‎شان را خبر کرده باشند. کامیون ایستاد و مرد خاکستری و پسر جوان رفتند سمتش… بوق زد و راه افتاد. لحظه‎ای ایستاده‎ بود تا ببیند چرا چند نفر در چنین جاده‎ی دور افتاده‎ای راه می‎روند. فقط داشت عبور می‎کرد… تهدید نبود؛ معجزه بود. خودم را جلوی کامیون انداختم.« نباید بگذارم برود. این تو بمیری ازآن تو بمیری‎ها نیست.» کامیون دوباره ایستاد.
“و کسی نمی‎داند در کدام زمین می‎میرد” سفرنامه است و سفرنامه نیست. سفرنامه است چون به هرحال، سفر و وقایع سفر را روایت می‎کند؛ و سفرنامه نیست چون نویسنده، خلافِ سنتِ سفرنامه‎های متعارف، به جای هیجان‎زدگی و عجله برای رسیدن، هرجا مجالی بیاید از هیاهوی جهان و شتابِ سفر کناره می‎گیرد.
مهزاد الیاسی بختیاری که انسان‎شناسی خوانده، در روایت‎های جستارگونش سفر و کوله‎گردی در ایران و نپال و افغانستان و ترکیه و روسیه و فرانسه و ایتالیا را دست‎مایه‎ای کرده برای گزارش اوضاع و احوال جوامع انسانی و تأمل در احوال خود؛ کاری شبیه آنچه در نقد ادبی به «خودمردم نگاری» معروف است. او بیش از سفرنگاری، «سفراندیشی» کرده و بیرون و درون را باهم آمیخته تا تصویر و تفسیری نو شکل بگیرد.” و کسی نمی‎داند در کدام زمین می‎میرد” تلاشی است برای فهم احوال و تفسیر رویدادهای پیرامون خود، در پرتوی آنچه نویسنده در پهنه‎ی وسیع‎ترِ جهان تماشاگرش بوده است.