جامعه شناسی بدن

جامعه‎شناسی بدن، شاخه‌ای از جامعه‌شناسی است که به طور خاص به مفهوم بدنمندی به مثابه پدیده‌ای اجتماعی، موضوعی نمادین، یک بازنمود و عاملی برای تخیل می‌پردازد. این شاخه، همواره به یادمان می‌آورد کنش‌های سازندۀ بافت زندگی روزمره، از ساده‌ترین اشکال آن تا پیچیده‌ترینشان، نیازمند دخالت و عامل بدنی‎اند. انسان ولو صرفاً با فعالیت‌های دریافتی حس‌های خود در هر لحظه از زندگانی‌اش، یعنی با دیدن، چشیدن، بوییدن، لمس کردن و غیره به جهان پیرامونش معانی دقیق می‌دهد.
حرکات فیزیکی انسان به مجموعه‎‎‎ای از نظام‎های نمادین مربوط می‎شوند. با زایش بدن، نشانه‎های آن نیز زاده می‎شوند و رشد می‎کنند و به هستی فردی و جمعی امکان می‎دهند. بدن محور رابطه با جهان است، مکان و زمانی که هستی از خلال تصویر خاص یک کنشگر تجسم می‎یابد. از خلال بدن، انسان ذات حیات را از آن خود می‎کند و این ذات را از طریق نظم‎های نمادین مشترک خود با اعضای جماعتی [که به آن تعلق دارد] برای دیگران نیز به بیان می‎آورد. کنشگر بدین وسیله جهان را به گونه‎‎‎‎ای فیزیکی به اختیار خود در می‎آورد و از آن خود می‎‎‎کند.
فرایند اجتماعی شدنِ تجربۀ کالبدی، جزئی ثابت از شرایط اجتماعی انسان است که در دوره‎هایی از تجربۀ هستی خود، به خصوص در دورۀ کودکی و بلوغ در قدرتمندترین موقعیت قرار دارد. بیان بدن از لحاظ اجتماعی قابل انعطاف است ولو آن‎که همواره بنا بر سبک خاص زندگی هر فردی تجربه شود. دیگران کمک می‎کنند تا مرزهای جهان هرکس شکل بگیرد و بدن او بتواند برجستگی اجتماعی مورد نیازش را بیابد.