محاکمه های نمایشی

روپای شرقی در فاصله‏‎ی سال‏های 1948 تا 1954 یکی از خونین‎‏ترین ادوار خود را تجربه کرد. از پی اختلاف با تیتو، استالین به دستیارانش در کرملین فرمان داد سناریویی بنویسند که اندکی بعد در اروپای شرقی به روی صحنه رفت. هزاران نفر، از کارمندان دون‎‏پایه تا مقامات عالی لشکری و کشوری، به زندان افتادند و تا سرحد مرگ شکنجه شدند و سرانجام، درهم‎شکسته و رنجور و تهی از انسانیت، در پیشگاه قاضیان این محاکمه‏‎های نمایشی ایستادند و متن‏‎های ازبرکرده‏‎ای را طوطی‏وار خواندند و سپس سر به تیغ جلاد سپردند یا روانه‏‎ی اردوگاه‏‎های کار اجباری شدند. این نمایش شوم از آلبانی آغاز شد و در لهستان به پایان رسید و در این میان بازیگران در بلغارستان و مجارستان و چکسلواکی و رومانی و آلمان شرقی نیز به صحنه آمدند. بدین‎سان استالین، این صحنه‏‎گردان کبیر، یکی از بزرگ‏ترین نمایش‏‎های قرن بیستم را پدید آورد، نمایشی مالامال از افسانه و دروغ و بهتان و وحشت و خون.