در فاصله دو نقطه

دوستان، درگیر و نگران اشتباه من در انتشار این خاطرات پراکنده هستند و من درگیر قبولاندن اینکه؛ اشتباه، اصل اجتناب ناپذیر زندگی است و انتشار این کتاب اشتباهی که به تجربه‎اش می‎ارزد.
در باور من اصل مهم، پذیرش اشتباه است که تعریف دیگر زندگی است، پذیرش دلتنگی‎هاست که تعریف دیگر عشق است. گرچه آنچه مهم است به چشم دیده نمی‎شود وآنچه گفتنی است در قلب می‎ماند تا سکوت ابراز شود.
همین دیروز بود که معلم دبستان غلط‎های دیکته را مشق شب می‎داد و مفهوم لغات را می‎پرسید و من از ترس تمسخر همکلاسی‎ها، ورقه پر از اشتباه دیکته را لای دفترچه‎ها پنهان می‎کردم.
در طول سال‎های عمر، درس‎های زندگی را به سختی آموختم و در تجربیات سخت‎تری به مفهوم پیچیده لغات پی بردم و سپس به تجربه آموختم که هیچ مفهومی مطلق نیست . امروز که این خاطرات را مرور می‎کنم تا آنرا به پایان برسانم، به این نتیجه می‎رسم که این همان مشق‎های تصیح نشده یا غاط‎های دیکته‎ای هستند که هرگز صحیح نوشتن‎شان را یاد نگرفتم ، با این تفاوت که دیگر از ترس تمسخر دیگران پنهانشان نمی‎کنم.

آموخته‎ام که از واقعیت آنچه هستم نگریزم و حضورخود را در عرصه‌ی زندگی با و جود ضعف‎ها و تکرار اشتباهاتم بپذیرم.
اگر قرار بودامروز این کتاب را بنویسم، حتما آن را به گونه‎ای متفاوت می‎نوشتم. چرا که در فاصله‎ی نگارش این کتاب، نه تنها انگیزه‎ام بلکه ارزیابی و تاثیراتم از رخدادهای زندگی دگرگون شده‎اند. امروز همچون دیروز می‎اندیشم و فردا هم مانند امروز نخواهم اندیشید. این دگرگونی تا آخرین لحظه‎های حیات، تا آخرین تجربه زندگیم ادامه خواهد یافت.

تا این مرحله از زندگی دانسته‎ام که می‎باید کوله‎بار غم‎ها و دلتنگی‎ها را بر زمین گذارد و به استقبال آینده رفت حتی اگر این آینده یک روز یک ساعت یا فقط یک لحظه باشد. مطمئنم هستم بهترین لحظه، لحظه‎ی بعدی زندگی‎ام خواهد بود. شاید لحظه‎ی بعدی، نوید خلق اثری باشد که هنوز نیافریده‎ام . ولی در لحظه‌ی بعدی، اثری به ابعاد آرزوهایم، اثری به رنگ عشق‎هایم، اثری به شفافیت تمام آینه‎ها، خلق خواهم کرد و سپس این اثر را در بالاترین نقطه‎ی آسمان برخواهم افراشت تا تصویر تمامی جهان در آن انعکاس یابد.