تماشای رنج دیگران

این مردمان کامبوجیای؛ این قربانیان بی نام‎ونشان با آن صورت‎های مات، بدن‎های نزار و شماره‎های سنجاق شده به پیراهن، تا ابد به مرگ می‎نگردند. آن‎ها حتا اگر نامی هم داشته باشند برای «ما» ناشناخته‎اند؛ مانند همان عکسی که در یکی از نوشته‎های وولف به آن اشاره شد: جسد مرد یا زنی مثله‎شده که می‎توانست از آن لاشه‎ی یک خوک باشد. نکته‎ی مورد نظر او مقیاس درنده خویی جنگ است که آن‎چه را از انسان به عنوان ارزش فردی یا بشری شناخته شده ویران می‎کند، البته وقتی به چهره جنگ در قالب تصویر و از راه دور نگریسته شود، نمی‎توان انتظار بیشتری داشت.