ردیف دوره عالی علی اکبر شهنازی

از زمان ورود روش نت‎نویسی غربی به ایران و استفاده از آن برای مکتوب کردن موسیقی ایرانی، مراحل مختلفی طی شده است تا پذیرفتن و درک این که نت‎نویسی و قواعد آن، قوانین آسمانی و ابدی نیستند، بلکه سیستمی برای نوشتن تفکرات موسیقایی و فنون نوازندگی با هدف ثبت و انتقال آن‎ها هستند. این کتاب به روش نت‎نویسی آموزشی و تحلیلی نوشته شده است؛ همان روشی که سال‎ها پیش توسط مؤلف ابداع و برای نگارش ردیف میرزا عبدالله به کار گرفته شد. در نگارش این ردیف از لحاظ ترتیب و نظم گوشه‎ها و جملات و حالات و زمان‎بندی‎ها و انگشت‎گذاری‎ها و مضراب‎گذاری‎ها و بسیاری نکات ظریف در تزئینات و غیره، به طور اخص، از جهار منبع استفاده شده است: 1. آموخته‎های مؤلف از آموزش مستقیم از استاد شهنازی 2. نوار به‎جامانده از اجرای استاد شهنازی از این ردیف، 3. نت‎نویسی حبیب‎الله صالحی، 4. نت‎نویسی فرهاد ارژنگی
علی‎اکبر شهنازی ضمن آن‎که سنت پدر را در حفظ و تداوم میراث شفاهی موسیقی ایرانی و آموزش سینه به سینه ردیف ادامه داد، رپراتور آموزشی‎اش را همگام با تحولات روز به سوی مدرنیته و با حفظ خصوصیات اصیل موسیقی ایرانی روزامد ساخت. او این رپرتوار جدید را در مقابل ردیف پدرش – که به آن ردیف کلاسیک می گفت – «ردیف دوره عالی» نامید. در این ردیف، قطعات ضربی – در واقع نوع جدید چهار مضراب – بیشتر شده و آن را از دیگر ردیف‎ها متنوع‎تر ساخته است. در بخش‎های آوازی ردیف عالی نیز گوشه‎های اصلی یا شاه‎گوشه‎ها انتخاب شده و گه‎گاه به گوشه‎هایی با تم ملودیک یا وزن عروضی مشخص اشاره می‎شود.