جمشید

تو هرگز مرا نخواهی شناخت!
شهرناز ابروهایش را چون دو ریسمان سیاه در هم گره می زند و می‎گوید:« دیگر چه در سر داری؟ هفت دریا و هفت خشکی را دیدی و نامت را در چهار گوشه‎ی خاک بلند آوازه کردی. دست از این همه آرزوهای دور و دراز بردار!» از دور پیداست. سنگ‎های گران‎بها بر چهار گوشه‎اش می‎درخشند. می‎گویم:« خشکی و دریا را زیر پا گذاشتم اما آسمان را نه!»