اگر ما غول بودیم

مومه سرش را از ننویش به پایین خم کرد، به کف جنگل اشاره کرد و گفت: «حتما دقت کردی که حیوون‎ها در مقایسه با ما با این دنیا خیلی سازگارتر هستن. پوشش‎های پشمی گرم، دندون‎های تیز، چنگال‎هایی که کار چند جور ابزار رو براشون انجام می‎ده، سرعت بیشتر، پرش‎های بلندتر، حتی پرواز. اون‎ها باید رئیس همه‎چی باشن! اما جک و جونورها نمی‎تونن برای هم داستان بگن و این تنها نقطه‎ی قوت ماست. داستان‎ها دانشی رو که به سختی به دست اومده به نسل‎های بعد منتقل می‎کنن؛ جامعه‎ها رو برای قصه گویی دور هم جمع می‎کنن و به ما نشون می‎دن زندگی تو قبیله‎های دیگه چطوره. حتی باعث می‎شن ما همون چیزی رو که اون‎ها احساس کردن احساس کنیم. مثل جادوی ذهن می‎مونه! به نظرت فوق العاده نیست؟ یوزپلنگ ممکنه سرعت و قدرت زیادی داشته باشه و دندون‎ها و چنگال‎های تیز، اما وقتی بخواد یه‎ذره سرگرم بشه چی‎کار می‎کنه؟»