ما ایوب نبودیم

در جهان‌بینیِ مامان و آدم‌هایی شبیه او مراقبت هم مرحله‌ای از زندگی بود. مرحله‌ای کاملاً طبیعی مثل مدرسه رفتن، ازدواج کردن و بچه‌دار شدن. برای هر کسی در روند زندگی پیش می‌آمد که عزیزی را در بستر بیماری ببیند و آن وقت فرصتی برای خدمت یا مراقبت فرا می‌رسید. این‌جور وقت‌ها کسی فکر نمی‌کرد “پس زندگی من چی؟” موقعیت کاری و شغلی و خانوادگی می‌رفت در اولویت‌های بعدی و جهانْ دوروبر یک تخت معنا پیدا می‌کرد.
زهره ترابی/ برشی از روایت سربازهایی با مدت خدمت نامحدود
بعد از زلزله، رفته بودیم مراقب‎شان باشیم اما بعد از مرگ سهراب می‎رسیدیم. مایی که گاهی دل‎مان برای آن بازماندۀ مغموم می‎سوخت، گاهی چشم‎مان از تصور رنج‏‎های مشابه و تعمیم‎شان به تمام شهر خیس می‎شد، خیال می‎کردیم باید تاوان زنده ماندن‎مان را بدهیم.
زهرا صنعتگران/ پس از مرگ سهراب می‎رسیدیم
مرگ و زندگی دخترم به من بستگی داشت؟ مگر من مراقبت را بلد بودم؟ حالِ بازیکن ذخیره و همیشه نیمکت‎نشینی را داشتم که دقیقه‏‎های آخر، مربی‎اش آمده و دم گوشش گفته «باید بری نوک حمله. قهرمانی ما به تو بستگی داره.» تا آن وقت، مرگ و زندگی کسی به من سنجاق نشده بود.
مرضیه اعتمادی/ من کانگورو نبودم
ما ایوب نبودیم سیزده روایت از فراز و فرود انسان در تجربۀ مراقبت از دیگری است. قصۀ سفر قهرمانی معمولی که ناگهان در موقعیتی غیرمعمولی باید به زندگی‎اش ادامه دهد و تسلی‎هایی برای ادامۀ راه بیاید. در مراقبت، چیزهای ظریفی از دست می‎روند و چیزهای ظریفی به دست می‎آیند که پاهی حتی اسم هم ندارند. به دست آمده‎‎ها و از دست رفته‌های مراقبت بیشترشان نامرئی و دیریاب هستند و شبیه کانی‎های زیرزمینی، کند و ناملموس، در بستر سالیان شکل می‎گیرند. مراقب مترجم دردهاست. رنج و زندگی را به یکدیگر ترجمه می‎کند و خودش هم در این میانه می‎بالد و بالغ می‎شود.
ما ایوب نبودیم صرفا چند روایت در ستایش انتخاب انسانی و شکوهمندِ مراقبت از دیگری نیست. در این کتاب، سیزده نفر تلاش کرده‎‏اند روزها و شب‎های بخشیده شده به دیگری، امیدها و یاس‎ها، انگیزه‎ها و خستگی‎ها و آسیب‏‎های مراقبت را روایت کنند.