صومعه پارم

استاندال در سال 1842، در نیمه‌‎راه شهرت، درگذشت و چندین اثر، از رمان و داستان کوتاه گرفته تا سفرنامه و نقد هنری، از خود به جای نهاد. آثار او همه از اندیشه‌ای نو و شیوه‌‎ای نو در نویسندگی حکایت می‌‎کند.
اساس اندیشۀ او این است که آدمیان جویای خوشبختیند. ازاین رو، در نظر او نقاشی چنین زندگی باید نقاشی وسایلی باشد که آدمی برای رسیدن به خوشبختی برمی‎‌گزیند. شیوۀ او در این کار تحلیل است، بدین معنی که عمل قهرمانان داستان‌‎هایش را، با ظرافت و دقت، به اندیشه‎‌ها و احساسات تجزیه می‎‌کند. ازاین رو نقاشی بیرون در داستان‎‌های استاندال جایی ندارد. کار او «مشاهدۀ دل آدمی» است و به راستی هم که در این کار تواناست.
در حوالی سال های 1833 و 1834، استاندال به چند نسخۀ دست‌نویس کهن ایتالیایی، که از حوادث تاریخی و اسرار مهمی از خاندان‌‎هایی قدیمی پرده برمی‌‎داشت، دست یافت. یکی از آنها، که شرح کوتاهی بود تحت عنوان «منشأ اعتلای خانوادۀ فارنز»، دلش را سخت ربود و همان بود که مایۀ اصلی کار او در نوشتن «صومعۀ پارم» قرار گرفت.