دوباره از همان خیابان ها

بیژن نجدی در نوشتن و سرودن پرکار، اما در انتشار دادن کمتر فعال و پیگیر بود. اما همان ده داستان کوتاهی که نخستین کتاب منتشرشده‌ی او را تشکیل دادند (یوزپلنگانی که با من دویده‌‎‏اند، نشر مرکز، 1373) کافی بودند تا جامعه‌‎ی ادبی ایران قدر او را بداند، کمیت را به جای کیفیت نگیرد، و خصلت متمایز و ممتاز داستان‎‌های او را تشخیص دهد. نجدی قرار بود به دیگر نوشته‎‌هایش هم سروسامانی بدهد و آن‎ها را آماده‎‌ی انتشار سازد، اما متأسفانه دست تقدیر تحقق این امر را در حیات او میسر نساخت. در کتاب حاضر برخی از داستان‌‎های بازمانده از او، که به همت همسر همدل وی آماده‌‎ی نشر شده، گرد آمده‌‎اند. داستان‌های ناتمام بازمانده از او نیز در مجموعه‌‎ی دیگری با نام داستان‌‎های ناتمام انتشار یافته‌ است.