به جرئت میتوان گفت یکی از دلایلی که باعث میشود مخاطبین عام کتابخوان رغبتی به مطالعهی آثار تاریخ نداشته باشد و این کتب را در اولیتهای اول مطالعهی خویش قرار ندهند، سبک نگارش و لحن روایت اینگونه آثار است که البته بنا به ضرورت، در اکثر موارد با بیانی خشک و عاری از جذابیت به رشتهی تحریر درمیآیند. آب دوغ خیار تلاشی است در جهت ارائهی اثری به دور از رعایت چارچوبها و قواعد مرسوم و گاه دست و پاگیر نگارش کتب تاریخ به منظور جذب حداکثری مخاطب عام و آشنایی ایشان با حال و هوای سلاطین غرق در عشوه و رشوهی دودمان قاجار… البته جا دارد عرض شود که بار اصلی طنز موجود در روایتهای این اثر منتشر در خود روایتهاست و نگارنده صرفا تلاش کرده است تا با ترفندهایی نمکی بدین آب دوغ خیار قجری بیفزاید!






نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران