شب های بی خوابی

همه از خیانت در شِکوه‌‎اند؛ علف‎‌های تشنۀ زرد، از بارانِ بی‌رحمی که هر روز بی‎‌نصیبشان می‎‌گذارد. همان‌‎وقت، خورشیدِ خندانِ توی آسمان بی‎خیال رو می‎‌گرداند سمت پاهای برنزۀ شناگران و آب را برای شناگرانِ ناسپاس گرم می‏‌کند. گاهی به همۀ آن موجودات بدبختی فکر می‏‌‏کنم که می‌‎شناسم، به نظرم می‌‎رسد که در محاصرۀ امثال خودشان روز را شب می‌‎کنند. پنجره‎‌ها از پرده‌‎هایشان بیزارند، نور از سایۀ به‌‎هم‎‌بافتۀ خویش، دَر از قفلِ خودش و تابوت از تودۀ نفرت‌انگیز و خفقان‎‌آور خاکِ رویش.
اما مگر چه کاری ازشان ساخته است؟ علف با بی‎‌اعتنایی شانه بالا می‌اندازد، پنجره‌‎ها رو تُرش می‎‌کنند، تلالؤِ نور نیش‌‎دار می‌‎شود، در بادی به غبغب می‎‌اندازد و برای باز شدن محتاج شانه‎‌ای است تا هلش بدهد، تابوت به خوابِ زمستانی فرو می‎‌رود، خوابی بلند و نه چندان ناخوشایند.
ارمغانِ شب‌‎های بی‎‌خوابی موهبتی است بدیع که همان رمان بی‌‎پیرنگ است، چراکه بیشتر شبیه قطعه‌‎ای موسیقی است تا رمان سنتی، با آن ساختار بلند و شکل بیانِ کند و تدریجی‌‎اش در پرداخت مضامین و زندگی آدم‌‎ها.
می‎‌توانید کتاب را از هر بخشی باز کنید و بخوانید… می‏‌توانید رمان را ساعت سه صبح زمین بگذارید و به رختخواب بروید و یک هفتۀ بعد بَرش دارید و از جای دیگری شروع به خواندن کنید و همچنان بیان و شیوۀ توصیف و قدرت شگفت‎‌انگیز زبان‎‌ورزی‌‎اش مجذوبتان کند.