آواز پر جبرئیل

اگر شیخ اشراق در آثار غیرنظری‏‎اش حماسه و اسطوره را به ساحت تمثیل عرفانی می‏‎آورد، «آواز پر جبرئیل» ابوتراب خسروی اما در 14 روایت داستانی از بن‏‎مایه‏‎های تمثیل‏‎های شگرف و عارفانه‏‎ی سهروردی بهره می‏‎برد تا زیباترین جلوه‏‎های قصه‏‎پردازی خلاق موجود در فرهنگ عرفان ایرانی را بازنمایی کند. با این همه خسروی هیچ ادعایی مبنی بر درک و تاویل عرفانی تمثیل‏‎های شیخ شهاب‏‎الدین ندارد. خسروی در خصوص این کتاب می‎گوید:«بی آن‎که مدعی درک تمثیلات شیخ اشراق باشم، که البته کار من نیست، شاید حاصل خوانده‏‎های من از قصه‏‎های شیخ تنها کشف و لذت از بارقه‏‎های خلاقیت ادبی او باشد. منظورم قصه‏‎های شیخ است و نه مباحث پییچیده‏‎ی متون عرفانی‏‎الهیانی او، منظورم روایت‏‎های قصه‏‎وار شیخ است که نهایتا منتج به تمثیل‏‎هایی می‏‎شود مبنی بر توسع معناها و مفاهیم حکمت عارفانه‏‎ی خاص او که هستی را به پرسش می‎گیرند. من اینجا، در مقام داستان‏‎نویس، به مضامینی که در فرهنگ ما ریشه دارند، علاقه‏‎مندم. بر بسط و توسعه‏‎ی داستانی بن‏‎مایه‏‎هایی از جنس قصه‏‎های شیخ پای می‏‎فشرم؛ بن‏‎مایه‏‎هایی مثل بوف، هدهد، جن، طاووس و… که فی‏‎الواقع نیمی انسان و نیمی بوف یا نیمی طاووس و نیمی انسان هستند به این دلیل که قالبی حیوانی دارند و اندیشه‏‎ای انسانی. به تعبیری اندیشه‏‎ای انسانی گرفتار آمده در قالبی حیوانی‏‎اند.»