انجمن زیر شیروانی

آدم‎هایی مثل ما خاری تو چشم دنیان. دنیا بارها و بارها این خار رو از چشمش درمی‌آره و می‎ندازه دور. دورانداخته‎شدن خصلت ماست. اگه این دنیا ما رو نمی‎خواد، ما هم به‎جاش یه دنیای دیگه رو می‎خوایم… انجمن مخفی ما باید بترسونه.
نه از روی شرارت، چون شرارت برای به وجود اومدنِ خیر لازمه. در واقع شر قابلۀ خیره.
ما باید حماقت رو بترسونیم! حماقت ریشۀ همۀ فسادهاست. هر مصیبت و جنایتی به حساب حماقتِ قدرقُدرت گذاشته می‎شه. حماقت ما در همۀ نداشته‎هاست، نه نداشتنِ عقل، چون احمق‎ها هم ممکنه معقول باشن. حماقت نداشتنِ تخیله.
چرا سنگینی زندگیِ روزمره آدم‌ها رو له می‎کنه، چرا زیرِ دستمال گردگیری خاکستریش خفه‌شون می‎کنه؟ چون تخیل ندارن! من دربارۀ فرار از زندگی روزمره موعظه نمی‎کنم، نه فرار به جلو نه فرار به عقب، بلکه از این بالا با صدای بلند بهشون می‎گم:
بیدارشین! حصار عادت‎هاتون رو بشکنین! چشم‎هاتون رو باز کنین و رؤیا ببینین!
ارنست کرویدر از نامتعارف‎ترین نویسندگان قرن بیستم آلمان بود. هنگامی که انجمن زیرشیروانی در 1946 منتشر شد، به موفقیتی عظیم دست یافت و اولین اثرِ آلمان پس از جنگ بود که به انگلیسی ترجمه شد. از دید آلفردآندرش رمانِ کرویدر «نخستین امید بزرگِ ادبیاتِ پس از جنگ آلمان» بود و هانس ورنز ریشتِر در آن ایدۀ «واقع‎گرایی اسرارآمیز» خود را یافت که از نظرش فرمِ مناسبِ ادبیاتِ دورۀ فترت و به مثابۀ سنگری بود در برابر تهدید تحرکاتِ طفره‎جویانه و واقعیت‎گریزِ جامعۀ بعد از جنگ آلمان.