اولریکا

آن‌‎وقت بود که وراندازش کردم. بیتی از ویلیام بلیک از دخترانی سخن می‌‎گوید که از نقره‎‌ی لطیف یا طلای شرربارند. اما شاعر در وجود اولریکا آشتی لطافت و طلا را می‌دید. باریک‌‎اندام بود و بلندبالا، خطوط چهره‌اش موزون و چشمانش خاکستری بودند. چهره‎‌اش آن‎‌قدر مجذوبم نکرد که آرامش مرموزش. نرم و راحت لبخند می‌‎زد و انگار با هر لبخند دور و دست‌‎نیافتنی می‎‌شد.
زبان بورخس کم‎‎‌و‎بیش از گپ‎‌وگفت‎‌های روزانه‌‎اش سرچشمه می‎‌گرفت، از عادت لذت‎‌بخش بحث و گفت‌‎وگو با دوستانش بر سر میز کافه‌‎ای یا دور میز شام.
گفت و شنودی توأم با ذکاوت و ظرافت طبع در باب پرسش‌‎های بزرگ ابدی.
_برگرفته از کتاب با بورخس_