بابای سیمون

موپسان حدود چهار رمان و بیش از سیصد داستان کوتاه نوشته است و انصافاً استاد بی چون‌وچرای، داستان‌های کوتاه است. اشتهار موپسان و غنای سبک او چندان نیاز به تعریف و تمجید ندارد. گوناگونی منابع الهام این نویسنده همراه با شیوۀ بیان که با طنزهایی غالبا به روانی لابه‌لای جمله‌هایش پدیدار می‌شوند و نیز، هماهنگی کلام با تصاویر واقعیت‌های زندگی، با ظرافت و هوشمندی، ذهن خواننده را به چالش می‌کشد.
او، در کالبد شکافی احساس و غوغای درونی و پیچیدگی‌های روان، استاد به تمام معنی است. روایت‌هایش از ترس از تنهایی، خیانت‌ها، دروغ، کمرویی، درشتی، خباثت، فداکاری و هزاران پیچ‌وخم‌های روحی، بیش از هرچیز شواهدی گویا بر مدرنیتۀ آثار او هستند که آمیخته با روانشناسی و غالباً سرشار از طنزهایی گاه گزنده است. نثرش زیبا و موجز است و هرگز خالی، و سخیف و بی‌محتوا نیست.
گی دومو پسان نویسندۀ فرانسوی، پنجم ماه اوت 1850 به دنیا آمد و ششم ژانویۀ 1893 از دنیا رفت.
نام اصلی او، آنری رونه آلبرگی دوموپسان است.