آلیس در سرزمین عجایب

آلیس در سرزمین عجایب اثری جدی و آینۀ تمام‎نمای عصر ویکتوریایی (و حتی زمان حال) است. دورانی که کودکان فقط نسخه‎ای کوچک‎تر از بزرگسالان بودند. آنان از خواندن داستان‎های پریان و فانتزی برحذر می‎شدند، زیرا در این عصر، دنیایی که مجالی برای دیدنِ کودکان نداشت و یکی از واقعیت‎های مورد پسند آن، «تقلید» رفتار بزرگترها بود. کارول نکات جالبی را در این اثر خاطرنشان می‎کند:«دودو» سنش را به رخ می‎کشد و«دوشس» اقتدار شاه را. هرآنکس که بزرگتر(مقتدرتر) است بردیگران تحکم می‎کند، همان‎گونه که وقتی آلیس قدبلند و درشت می‎شود، اعتمادبه‎نفس می‎یابد و همه‎چیز را برهم می‎زند. همه‎چیز ما را به یاد داروینیسم می‎اندازد. این است جهان به‎ظاهر خیالیِ آلیس که تا حد زیادی، نوعی محاکاتِ جهان واقعی است. از این روست که طیف خوانندگان آلیس را نمی‎توان به‎سادگی تعیین کرد.