آن قدر سرد که برف ببارد

به‎‌ نظرش این روزها همه عطش دانستن داشتند و می‌‎خواستند همه‌‎چیز را بدانند و احساس می‎‌کردند که می‌‎توانند از تمام پیچیدگی‎‌ها سر دربیاورند،‌ انگار که بصیرت گوشه‌‎ای به انتظارشان نشسته باشد. درحالی‌‎که عنان کل امور در دست ما نیست و آگاهی از بارِ درد و رنج آدم نمی‌‎کاهد.
بهترین راهی که می‌‎‎توان در این زندگی پیشه کرد این است که به دل آن بزنیم،‌ درست مثل باد که از میان شاخه‎‌ها می‌‎‎گذرد،‌ اینکه رنج ببریم،‌ تا زمانی که به مرتبۀ نیستی برسیم یا اینکه رنج خود را به دوش بکشیم.

احتمالاً استادانه‌‎ترین وجه رمان اَو نشان دادن جدایی ما از میلمان است جدایی ما و همین‎طور سایر آدم‌‎ها از میلمان… .
می‎‎‎‌توان این را در نثر صمیمی،‌ لطیف و شکیبای او احساس کرد،‌ نثری که گاه با حقایقی تطابق دارد که از دسترس راوی بیرون‎‌اند.
پیتر سی.بیکر،‌ نیویورکر