آینه ای در دوردست

سده‎ی چهاردهم میلادی را از جهات بسیاری می‎توان آینه‎ی تمام‎نمای سرشت و سرنوشت بشر دانست. آدمی در عصر مصائب ردای ریا را از هم می‎درد و نهاد راستین خود را عریان می‎سازد. سده‎ی چهاردهم به‎راستی عهد فاجعه‌‌‎باری بود: جنگ صدساله‎ی خانمان‎سوز، جنگ صلیبی مصیبت‎بار، فساد باورناپذیر کلیسا، شقاق ویرانگر سریر پاپ، بیماری همه‎گیر مرگبار، سرکوب خونین شورش به‎جان‎آمدگان، رونق بازار داعیان گمراه، تاراج بی‎پایان راهزنان و رنج وصف‎ناشدنی مردمان در زیر یوغ دروغ. بر انسان دوران ماست که هرازگاه درنگی کند، در آینهی آفاق دوردست به چهره‎ی خویش بنگرد و از خود بپرسد به‎راستی گذشتگان چگونه به چنین ورطه‎های هولناکی افتادند و چگونه از قعر سیاهی به جانب روشنی بازگشتند.