ابراهیم در آتش

در آوارِ خونینِ گرگ و میش
دیگرگونه مردی آنک،
که خاک را سبز می‎خواست
و عشق را شایسته‎ی زیباترینِ زنان
که این‎اش
به نظر
هدیّتی نه چنان کم‎بها بود
که خاک و سنگ را بشاید.
چه مردی! چه مردی!
که می‎گفت
قلب را شایسته‎ترآن
که به هفت شمشیرِعشق
در خون نشیند
و گلو را بایسته‎ترآن
که زیباترین نام‎ها را
بگوید.
و شیرآهن کوه مردی از این‎گونه عاشق
میدانِ خونین سرنوشت
به پاشنه‎ی آشیل
در نوشت…
رویینه‎تنی
که رازِ مرگ‎اش
اندوهِ عشق و
غم تنهایی بود.