اتاق روشنی که روزش می خوانند

در دو سال آخر حیاتِ پرتلاطم جمهوری وایمار، اولین دولت دموکراتیکِ تاریخ آلمان، اگنس اِگلینگ، بازیگری میان‌سال، در خانه‌ای بزرگ در برلین زندگی می‌کند. شب سال نو است، خانه پر از مهمان است و همه، از داشتن امنیت خوشحال‌اند. اما این حس دوام چندانی ندارد؛ وحشت غلبه‌ی هیولای فاشیسم، این‌بار در هیئت حزب تازه‌تأسیسِ ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان(نازی)، رفته‌رفته بر امیدها و دلخوشی‌ها سایه می‌اندازد و آینده‌ی پیشِ رو را غبارآلود می‌کند.
تونی کوشنر، با نام کامل آنتونی روبرت کوشنر، متولد 1956 نیویورک است. نمایشنامه‌نویسی را در دهه هشتاد میلادی آغاز کرد و از همان ابتدا از تئاتر اپیک برشت و رئالیسم آمریکایی تاثیر بسیاری گرفت. امید به احیای تئاتر اپیک کوشنر را واداشت اشکال پیشین را با عواطف پست‎مدرنیستی خود در هم آمیزد و ترکیبی حاصل کند که می‌توان نام ((تاریخ‌نگاری دراماتیک)) بر آن گذاشت. او در آثارش تکامل فرهنگی بشر را از زاویه فعالیت‌های سیاسی، اعتقادات مذهبی و آرمان‌های نئوسوسیالیستی روایت می‌کند. شاید بتوان اشتیاق کوشنر به استفاده از صحنه به مثابه ابزاری برای پیش کشیدن جدال‌های سیاسی_اجتماعی و همین‌طور توجه ویژه به نقش فعال مخاطب در فرآیند اجرا را وجوه اشتراک او با برشت دانست. او این نمایشنامه را هم بر اساس ((ترس و نکبت رایش سوم)) برشت نوشته است.