اثر هنری شدن

تاریخ مدرن تاریخ زیبایی شناختی سازی‎هاست – و زیبایی شناختی سازی در هرحال ادعای حفاظت را پیش می‎کشد. ما تقریباً همه چیز را به صورت زیبایی شناختی در می‎آوریم و می‏خواهیم کمابیش همه چیز را حفظ کنیم؛ از جمله زمین، اقیانوس‌ها، اتمسفر، گونه های نادر حیوانی و گیاهان عجیب و غریب. این شامل انسان‎ها نیز می شود. انسان‎ها نیز به سان چیزهایی درخور تعمق ظاهر می‎شوند که شایسته ستایش و مراقبت‎اند. تا مدتی هنرمندان و متفکران بودند که برای حق بی‎چون و‎ چرای ارائه‎ی خود به جامعه – برای آن که آثاری خود آفریده شوند – به روش خاص خود مبارزه می‎کردند. امروزه هر کسی نه تنها حق دارد، بلکه موظف است که خود را طراحی کند. ما مسئول شیوه‎ی ارائه ی خود به دیگران هستیم و نمی‎توانیم از این مسئولیت زیبایی شناختی طفره برویم.

با این حال ما نمی توانیم بدن خودمان را پدید بیاوریم. پیش از آن که مشغول طراحی خود شویم، می‎بینیم که از پیش در چشم دیگران طراحی شده‎ایم. به همین دلیل، عمل «طراحی خود» عمدتاً چرخشی انتقادی و مقابله جویانه می‎یابد. می‎خواهیم دیگران را واداریم تا ما را به صورتی که می‎خواهیم دیده شویم ببینند – آن هم نه تنها در طی حیات زمینی‎مان، بلکه همچنین پس از مرگ.
این یک مبارزه‌ی پیچیده است و کتاب حاضر قصد توصیف و تحلیل آن را دارد.