ادوار مانه و شیئیت نقاشی

میشل فوکو با مانه به‎گونه‌ای برخورد نکرد که انگار فردی است که باید زندگی‎اش را در قالب مجموعه‎ای از حکایت‎های کوتاه و خواندنی مطالعه کرد: فوکو، به جای این کار، از قرار معلوم نوعی شدت را وصف می‎کرد، چیزی نظیر میدان الکتریکی، رخدادادی به نام مانه که در زبان تصویرهای نقاشی روی می‎دهد، فوکو با تمام توان می‎کوشد راهبردهای نامرئی و پوشیده‎ای را که بر نقاش حد می‎گذارند به قالب بیان ریزد و چیزی را مرئی گرداند که نقاشی نشان می‎دهد، اما، به همان اندازه می‎کوشد چیزی را قابل رؤیت سازد که نقاشی پنهان می‎کند. فوکو در مورد تاریخ جنون، حبس کیفری یا قواعد حاکم بر تمایلات جنسی، ابتدا به شناسایی نقاط عطف میدان معرفت می‎پردازد؛ فوکو با دقت بالینی، که سرشت‎نمای کارهای اوست، لحظه‏هایی را شناسایی می‎کند که گفتار در آن‎ها به «قبل» و «بعد» تقسیم می‎شود. کدام رخداد است که نقاشی مدرن را آغاز می‏کند؟ نام این رخداد از نظر فوکو واضح است: مانه.