از دو که حرف می ‌زنم از چه حرف می‌ زنم

خوشحالم که طی این همه سال، تحت هر شرایطی، از دویدن دست برنداشتم. دلیل خوشحالی‌ام آن است که رمان‌هایم را دوست دارم. حالا هم سخت مشتاقم که ببینم رمان بعدی چه از کار در خواهد آمد. من نویسنده‌ای هستم با محدودیت‌های خاص خود… آدمی ناکامل با یک زندگی ناکامل و محدود… واگر هنوز هم چنین حسی به کار خودم دارم پس باید گفت که راه درست را انتخاب کرده‌ام. شاید اغراق باشد که آن را معجزه بخوانم ولی در واقع همان حس را دارم. اگر دویدن‌های روزانه در راه برآوردن خواسته‌ام به من یاری رسانده، پس باید بسیار سپاس گذار آن باشم.
-از متن کتاب-