از موچی هم بیشتر دوستت دارم

«مغزِ همیشه کارراه‎اندازم مدام به یادم می‎آورد که بعد از هر تفریح در تعطیلات بهاری، باید برگردم خانه و با آن بوم خالی احمقانه روبه‎رو شوم. مغزم باید همیشه همه‎ی شکست‎هایم را به من یادآوری کند. آن گودال تاریک بی‎الهامی آنجا منتظرم خواهد بود تا دوباره به داخل خود بکشاندم. تکه‎ی موچی بزرگی را در دهانم می‏‎گذارم و سعی می‏‎کنم با احساس ترکیب جادویی طعم‌‎ها و بافت‎هایش آرام شوم. خوشمزه است، اما نمی‎تواند حواسم را پرت کند…»
آینده‌ی کیمی، دختر نوجوان عاشق مد و طراحی لباس‌های جسورانه، در آستانه‌ی فروپاشی است. موعد انتخاب رشته‌ی دانشگاهی‌اش درحالی روزبه‌روز نزدیک‌تر می‌شود که نمی‌داند قرار است با زندگی‌اش چه کند، نمی‌داند اشتیاقش به چیست و چرا به قول مادرش، نمی‌تواند «سبک و صدای» خودش را در آثار هنری‌اش پیدا کند. در همین حین نامه‌ای غافلگیرکننده از پدربزرگ و مادربزرگ ژاپنی‌اش دریافت می‌کند؛ دعوت سفری به ژاپن.
سارا کین، نویسنده‎ی آمریکایی – ژاپنی کتاب، در این رمان از خلال توصیف دغدغه‏‎ها و ترس‏‎ها و اشتیاق کیمی، از لابه‎لای توصیفات شیرین متن و شرح رنگ‏‎ها و بوها و پارچه‎ها و خوراکی‎ها، به خواننده‏‎ی جوان کتاب نشان می‎‏دهد که گاهی باید حقیقتا گم شوید تا بتوانید خود واقعی‎تان را پیدا کنید.