از پادشاهی نوذر تا پایان هفت خوان رستم

یکی از داستان‎هایی که در این کتاب روایت می‎شود زندگی نوذر، فرزند منوچهر، است و مهم توجه به این نکته است که پس از کشته شدن نوذر پهلوانان با پادشاهی فرزندش، توس، مخالفت کردند.
بنا به باور کهن ایرانیان، برای به دست آوردن مقام پادشاهی داشتن دو عنصر گوهر و هنر لازم است. گوهر به معنی داشتن نژاد پادشاهی است. یعنی پادشاه باید پدر در پدر دارای این مقام بوده باشد. به همین دلیل رستم هیچ گاه بر تخت پادشاهی تکیه نزد، چون گوهر پادشاهی نداشت. و هنر شامل دانستن آداب رزم، بزم، مردم‏داری، عدالت، پهلوانی، بخشندگی، صبوری ، برخود مسلط بودن و… است. خاندال زال توس را فاقد عنصر هنر می‏دانستند و با پادشاهی‎اش مخالفت کردند، چون توس مردی زودخشم، تندمزاج و حسود بود و آداب دادگری نمی‏دانست و نمی‎توانست در وقت اضطرار تصمیم درست بگیرد.
فردوسی بزرگ‎ترین حماسه‎سرای ایران است و سروده‎اش، شاهنامه، بخش مهم هویت فرهنگی ایرانیان. برای اینکه عظمت کار فردوسی را بدانیم باید به دوران او نگاهی بیندازیم. در زمانی که فرهیختگان ایرانی به زبان عربی می‎‎نگاشتند و عربی‎دانی سبب تفاخر اهل علم و ادب بود، فردوسی شاهنامه را به زبان فارسی سرود.
شاهنامه براساس داستان‎هایی باستانی سروده شده، اما فردوسی داستان‎ها را گسترش داده و با افزون دیدگاه‎های خود اثری تازه آفریده که زبانی ساده دارد. خواننده در کشاکش داستان‎های شاهنامه با پهلوانان زندگی می‎کند؛ با پیروزی‎شان احساس پیروزی می‎کند و در اندوه و شادی با آن‎ها همراه می‎شود.