امید

امید چیست؟ چه فرقی با امیدواری دارد؟ و خودِ این دو چه نسبتی با خوش‎بینی، خوش‎باوری و خوش‎خیالی از یک سو و بدبینی، یأس و کلبی‎مسلکی از سوی دیگر دارند؟
در کتابی که سراسر به «امید» پرداخته نویسنده، استان‌وَن‌هوفت، می‎کوشد از درونِ سنتی که به امید عمدتاً به مثابۀ فضیلتی اخلاقی و بعضاً الهیاتی می‎نگرد به این پرسش‌ها پاسخ دهد. با این‌حال، ورای این کندوکاو نظری، نویسنده در تلاش است به این تعبیر که «انسان به امید زنده است» معنا و عینیت ببخشد. بر طبق نظر وَن‌هوفت، امید چیزی حتی ریشه‌ای‌تر و ابتدایی‌تر از فضیلت است. امید ساختار بنیادین هستی ما و نحوۀ زیستنمان در جهانی مملو از خطرات و مخاطرات است. اهمیت وجودیِ امید چنان است که می‌توان گفت، بودِ ما همواره در امیدوار بودنمان است.
اینها نکاتی است که نویسنده، در قالب فصل‌ها و بندهای مختلف کتاب، می‎کوشد با اتکا به مثال‎های زندگی روزمره و نیز مباحث پیچیده‎ترِ فلسفی روشن سازد: نسبت امید با آرزو، عقلانی بودن امید، واقع‎بینی در امیدواری، کندوکاو در نحوۀ حضور امید در عرصه‎های پزشکی، سیاست و دین، آسیب‎شناسی امید و، در همین ارتباط، موعودگرایی، هزاره‌گرایی و سایر باورهای آخرالزمانی.
در دوره‎ای که چه‎بسا نیاز به امید بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود، سزاوار است شنیدن هر سخنی که به هر شکل و شیوه با ما از امیدوار بودن می‎گوید.