انسان در جستجوی معنا

«انسان در جستجوی معنا» مهم‎ترین کتاب «ویکتور فرانکل» است که نخستین‎بار در سال 1946 یعنی تقریباً بلافاصله بعد از پایان جنگ جهانی دوم منتشر شد. او در بخش نخست این کتاب، تجربیات هول‎آور و تأثیرگذارش را از سه سال حضور در اردوگاه‎های کار اجباری آشویتس و داخاتو نوشته و در بخش دوم، با استفاده از این تجربیات، نظریه‎ی معناگرایی خود را شرح داده است. اما فرانکل مثل هر دانشمند دیگری، تا زمان حیاتش یعنی تا چهل‎وشش سال بعد از آن، این کتاب را بازنگری کرد و با ویراست‎های تازه، دیدگاه‎هایش را گسترش داد و اصلاح کرد. او پنج سال پیش از مرگش در سال 1922 ویراست تازه‎ای از کتاب منتشر کرد. ترجمه‎ی حاضر، بر اساس همین نسخه‎ی آخر است که نسبت به نسخه‎های اولیه، تفاوت‎هایی دارد. از جمله این که فرانکل یک فصل نسبتاً طولانی به کتاب افزوده است به نام «موردی از خوش‎بینی غم‎انگیز» فصلی که در آن توصیفی بسیار زیبا از وضعیت انسان در جهان پر از رنج و راه مواجهه با آن را ارائه می‎دهد. فرانکل که تجربه‎ای به دردناکی اردوگاه‎های اجباری را پشت سر گذاشته است، معتقد است «آری به زندگی با وجود همه‎چیز» راه درمان بسیاری از رنج‎هاست و زندگی تحت هر شرایطی معانی بالقوه‎ی خودش را دارد؛ حتی در تیره‌بختانه‎ترین شرایطش. او همان‎طور که «گوردون آلپورت» در پیشگفتار کتاب می‌گوید توانسته بود نمای عریان وجود را ببیند. مثل نیچه معتقد بود اگر کسی چرایی زندگی‎اش را بیابد، چگونگی‎اش را نیز خواهد یافت. نسخه‎ای که در جهان بی‎معنای امروز، هنوز کار می‎کند.