اورلیا سیلوی

خواب یک زندگی دوم است… نخستین لحظه‌های خواب تصویر مرگ است، رخوت مه‌آلودی اندیشه را در بر می‌گیرد، و قادر نیستیم آن لحظه‌ی مشخصی را تعیین کنیم که من به صورتی دیگر به کار هستی ادامه می‌دهد… دیگر نه مرگی هست، نه اندوهی، و نه تشویشی. / «اورلیا
در دوران عجیبی زندگی می‌کردیم، مانند دوران‌هایی که معمولاً در پی انقلاب‌‎ها یا سقوط پادشاهان بزرگ فرا می‌رسند… دوران ما آمیزه‌ای بود از فعالیت، تردید و کاهلی، آرمانشهرهای درخشان، کشف و شهودهای فلسفی و دینی، شور و هیجان واهی، آمیخته به غرایز نوزایی؛ ملال ناشی از اختلافات گذشته، امیدهایی نامحتمل. / «سیلوی»»