اول شخص مفرد

گمان نمی‎کردم پیرمرد خل‌وچل باشد. به نظرم قصد سربه‌سر گذاشتنم را هم نداشت. می‌خواست پیام مهمی به من بدهد. به دلیل نامعلومی همین‎قدرش برایم روشن بود. پس باز سعی کردم بفهمم. اما ذهنم هر دور می‌زد و راه به جایی نمی‎برد. چطور دایره‎ای با چندین (یا شاید تعداد بی‌شماری) مرکز هنوز دایره است؟ آیا این یک استعاره‌ی پیشرفته‌ی فلسفی بود؟ دست کشیدم و چشم باز کردم. به سرنخ‎های بیشتری نیاز داشتم.
خواندن داستان کوتاه موراکامی مثل بیداری از خواب و رؤیاست. در این داستان‌‌ها تصاویرِ گریزان، آدم‌هایی از گذشته و موقعیت‌هایی رازگون وجود دارند – یکی چیز عجیبی گفته، یا اتفاقی خیالگون افتاده. قدم به دنیای او می‎گذاری و غیرواقعی را واقعی می‌پنداری و می‌پذیری تا بیدار شوی و از خودت بپرسی این‌ها درباره‌ی چی بود؟ خاطراتِ خواب فوراً تبخیر می‌شوند و تو را در حالت سردرگمی می‎گذارند.