غلامحسین درویش توانسته بود دو کفهی ترازوی هنر و اخلاق را در زندگیاش به تعادل برساند. نخبهای بود صاحبِ منصب درویشی در سلوک اخلاقی و دارای مقام خانی در موسیقی. آمیزهای بینظیر از درویش بودن در زندگی و خان بودن در موسیقی، میشود درویشخان! امیدواریم این کتاب بتواند تا حد امکان، دریچهای از منش اخلاقی و انسانی درویشخان را در کنار نوآوریهایش در موسیقی ایرانی، پیش روی هنرمندان و علاقمندان بگشاید، که او بیشک الگویی است شایسته در اخلاق و سرمشقی بایسته در موسیقی.





نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران