بازگشت

دوستانش اسم او را گذاشته بودند (زن پراکنده) چون هر تکه از وجودش به سوی کسی یا جایی می‎دوید: به سوی پسرهایش در آمریکا، شوهرش در تهران، خواهرش در کانادا، برادرش در آلمان، و دوستان نزدیکش پخش‎وپلا در اطراف و اکناف جهان خودش را با نگاه این آدم‎ها می‎شناخت. حس می‎کرد بدون این دیگران کم و کسر دارد، مثل نشانه‎ی خانه‎ای که اسم کوچه یا کد پستی‎اش پاک شده باشد تیزهوشی وحافظه‎ی آن وقت‎هایش را نداشت. اسم آدم‎ها، فیلم‎ها، و عنوان کتاب‎ها از یادش می‎رفت. مطمئن بود این فاموشی زودرس، این حواس‎پرتی و سرگشتگی، به خاطر زندگی در جایی‎ست که جای واقعی او نیست. باید برمی‎گشت اما… هزار باید و نباید و شاید به این (اما)، به این سه حرف کوچک، آویزان بود. اگر برمی‎گشت و می‎دید در شهر خودش هم غریبه است، اگر زبان دوستان قدیمی‎اش را نمی‎فهمید و می‎دید قبولش ندارند، اگر حرف‎هایی که پشت سر امیررضا می‎زدند حقیقت داشت؟ اگر اگر اگر … ماه‎سیما جواب درستی برای این پرسش‎ها نداشت. ایستاده بود سر دو راهی، دو نیمه دودل.
به اعتقاد من، تصویر روی جلد راهی است برای درک معنا و مفهوم داستان. تصویر روی جلد این کتاب اثری است از شاگال. زنی را نشان می دهد که پاهایش از زمین کنده شده، معلق در هواست. مثل ماه‎سیما که همواره در عالم خیال و رویاست. اما انگشتش متصل به مردی ست که روی زمین ایستاده – مردی شبیه به امیررضا. مردی با کت سبز و لبخندی بزرگ می‎خواهد به ما بگوید خوشبخت است. اما نیست. ما از زندگی‎اش خبر داریم. نمی‎تواند فریبمان بدهد.