باکره و کولی

هرگز کسی نفهمید زن کولی به او چه گفت. انتظار برای همراهانش طولانی شد. شامگاه رسید و تاریکی را بر پهنۀ آسمان گستراند و رطوبت و سرما را همراه آورد. از دودکش ارابۀ دوم دود و بوی غذای اشتهاآور بیرون می‎زد. شکم اسب سیر شده بود و پتویی زردرنگ می‎پوشاندش و دومرد کولی، دور از آن‎ها، آهسته با هم گپ می‎زدند. آن کوره راه پرت‎افتاده و پنهان، به نحوی غریب، آرام و دنج و ساکت می‎نمود.
یکی از شاخص‎ترین وجوه مجادله‎انگیز آثار دی.اچ.لارنس نثر منحصربه‎فرد اوست. به عقیدۀ عده‎ای، لارنس خیلی بد می‎نوشت. مشخصاً جیمز جویس شیوۀ نگارش او را عاری از بلاغت و شیوایی می‎دانست و گمان می‎برد لارنس فقط بیان مقصود می‎کند، همین‎وبس! ستایشگران سبک او همین ویژگی را از جنبۀ مثبت تاویل می‎کنند و ایراد را حُسن به‎شمار می‎آورند. آنان قبول دارند آنچه منتقدان «بیان زمخت لارنسی»می‎نامندش قواعد متعارفی را زیرپا می‎گذارد.