برو ولگردی کن رفیق

باور کردنی نبود! انبوهی از پرندگان سیاه‌‎رنگ لای شاخ و برگ درختچه‎‌ها خوابیده بودند. تنگ هم نشسته بودند و سرهای‎شان را برده بودند زیر بال‎‌ها، آن‎قدر زیاد بودند که خود در خنچه‌‎ها دیده نمی‎‌شدند. به پیرمرد اشاره کرد قایق را نگه دارد. زل زد توی چشم‌‎هایم دستم را گرفت. فهمیدم چه می‌‎خواهد. با دهان باز و بی صدا شروع کرد به شمردن «یک، دو، سه» و بعد با همه وجودمان شروع کردیم به فریاد کشیدن. از ته گلو و با همه‎‌ی توان‌مان نعره می‌زدیم و دست دیگرمان را گذاشته بودیم روی گوش‎مان. فوج پرندگان سیاه بود که می‌‎رفت سوی آسمان. وحشت‌‎زده و هول به‎‌هم می‌‎خوردند و بعضی‎شان می‌افتادند توی آب. صدای بال‎‌بال زدن‎‌هاشان گوش‌‎هایم را پُر می‌‎کرد. چند لحظه بعد همه‌‎شان در آسمان بودند. باد شدیدی می‎‌وزید.