به زبان مادری گریه می کنیم

«بیگانه‎ترین بیگانه کسی است که به زبانی دیگر می‎‎نویسد چون بیگانگیِ او مضاعف است: بیگانگیِ ناشی از نوشتن (که خیانتی است به جهان) و بیگانگیِ ناشی از نوشتن به زبانی که زبان مادری‎اش نیست (که خیانتی است به کلام). اما شاید تنها رستگاری ممکن، در همین خیانت به زبانِ رگ و ریشه باشد. چون خوب که نگاه کنی، می‎بینی نویسنده به برکت همین خیانت است که نویسنده می‎شود. او از زبان مادری‎اش فاصله می‎گیردو زبانی را می‎پذیرد که زبان خودش نیست: زبان بیگانه، زبانی بدون اشک. او از زبان مادری‎اش دست می‎شوید چون فقط وقتی گریه را بس کنی، می‎توانی بنویسی.»
از متن کتاب
فابیو مورابیتو، شاعر، داستان‎نویس و جستارنویس، پانزده ساله بود که همراه خانواده‎اش از ایتالیا به مکزیک مهاجرت کرد و زبان اسپانیایی را یاد گرفت. مورابیتو که به زبان اسپانیایی می‎نویسد و در مکزیکوسیتی زندگی می‎کند، از چهره‎های شاخص ادبیات مکزیک است و برنده‎ی جایزه‎ی خابیر بیائوروتیا، عالی‎ترین جایزه‎ی ادبی مکزیک، شده است.
«به زبان مادری زندگی می‎کنیم» مجموعه‎ای است از هشتاد و دو جستارِ برق‎آسا (flash essay) که از زبان اسپانیایی به فارسی ترجمه شده‎اند. فابیو مورابیتو در این کتاب با زبانی کنایه‎آمیز و اغلب شوخ از تجربه‎ی نوشتن، ترجمه، کلنجار رفتن مدام با زبان، دوزبانگی و زیستن در قلمروی کلمه‎ها می‎گوید.