بیست و سه قصه

لودویگ ویتگنشتاین، فیلسوف برجسته‌ی معاصر که شیفته‌ی عرفان بود، به سال 1912 در نامه‌ای به برتراند راسل، که او نیز از فلاسفه‌ی برجسته‌ی سده‌ی بیستم میلادی است، می‌نویسد: «داستان‌های تولستوی را، که تازه منتشر شده، خواندم. عالی است. اگر نخوانده‌ای، بگیر و بخوان.»
این داستان‌های تولستوی را می‌توان نوعی مثنوی مولانا در فرهنگ روس دانست. به عنوان مثال، اگر قصه‌ی «پسر خوانده» با روایت مثنوی از مردی که توسط حضرت موسی از خدا خواست زبان حیوانات را بفهمد مقایسه شود، شباهت آشکار خواهد شد.