تماشاگر رهایی یافته

نظریه‎پردازان هنر و فیلم معمولاً مخاطب مدرن را دچار انفعالی زیبایی‎شناختی و سیاسی می‌بینند. در پاسخ به این مسئله، هم هنرمندان و هم متفکران درصدد برآمده‎اند تا تماشاگر را به عاملی فعال و نمایش را به اجرایی مشترک تبدیل کنند.
در این کتاب، رهیافت رانسیر به این تلاش نافرجام در جهت رهایی اساساً متفاوت است. او ابتدا این پرسش را پیش می‎کشد که دقیقاً منظورمان از هنرسیاسی یا سیاست هنر چیست و سپس به بررسی دستاوردهای سنت هنر انتقادی و آرزوی وارد کردن هنر به زندگی می‎پردازد. سؤال این است که آیا نقد مبارزانۀ مصرف تصاویر و کالاها از قضا به تأیید غم‎انگیز قدرتی مطلق بدل شده است؟