توکایی در قفس

باز هم بهار از راه می‎رسید و توکا همچون سال‏‏‎های قبل در قفس بود. با آب و دانه‎ای که صاحبش به او می‎داد، مجبور بود هر روز برای او بلند آواز بخواند. حس می‏‎کرد اگرچه هر روز ناتوان‎تر می‎شود، اما میل به آزادی در او بیشتر نپرو می‎گیرد. توکای تنها برای یافتن راه و چاره‎ای با حیوانات مختلف به گفت‎و‎گو پرداخت. تا اینکه سرانجام راه خود را به سوی آزادی پیدا کرد.