جایی دیگر

عموجان در جایی خوانده بود که تمام اتفاقات عالم به هم مربوط است. خواسته بود در این‎باره اظهار فضل کند اما بهش مجال حرف ‏زدن نداده بودند. ولیکن، برای یک‎بار در زندگی حرفش درست بود و آن‏‎ها که سر میز شام گرم خوردن بودند نفهمیدند که چه نخ‏‎های نازکی از هر کلمه، از هر برخورد آنی، از هر حادثه‎ی جزئی، آویزان است و چگونه این رشته‏ها، مثل الیاف رنگین فرشی کیهانی، در هم تنیده‏اند. اگر آن پشه‏ی ناچیز، در آن شب کذایی، پای امیرعلی را نگزیده بود، احتمالاً، آب از آب تکان نمی‏خورد و مسیر سرنوشت امیرعلی و ملک ‏آذر و مادرش و عموجان و شرکت واردات نخ و قرقره‏سازی عوض نمی‏شد. همچنین مسیر سرنوشت من.