حدیث مرده بر دار کردن آن سوار که خواهد آمد

راوی این حکایت ابوالمجد وراق به وصف تصویر ابتدا کرده است، از پس نعمت خدا و رسول و ائمه، آن‌گاه که گوید: «هر چه رفت بدین دور یا حادث خواهد شد به دور آن که این حدیث بخواند همه سخن از اوست و از خیر و شر و بدو نسبت باید کرد.» و اما وصف آن نقش به ایجاز آورده است، چه مردمان دور را اشارتی بسنده میبود، گو که از خم طره‌ای میگفت یا نمیگفت، اما راقم این دور پوست باز کرده و به شرح خواهد گفت، چه سکه سخن را هر دوری به نامی میزنند، مصلحت خلق را، که سخن بوالمجد یا بوالفضلی بدان طرز و تکلف، و آن ایجاز و صناعت، و آن همه تلمیحات و ملمعات هیچ عاقلی نخرد. و این طرز که ما خواهیم نهاد بضرورت احتمال ابنای زمانه است، گو که راوی این دور ما باشیم یا نه. و از پس ما راویان هر دور خود دانند که این حدیث چگونه بایست گزارد، و هر قصه به چه طرز باید نوشت. پس ابتدا کنیم به وصف آن نقش و آنگاه بر سر قصه خواهیم شد، و اولترین البته جمال و جلال نطق.
اما از صورت آن نقش تنها نیمرخی پدید بوده است، و تن نه در امتداد صورت و گردن که گویی حضور جنازه‎ای یا طلوع ستاره‎ای خاطری مجموع را بیاشوبد تا صاحب نقش به نیم چرخش سر آن ببیند که بدین نقش اندر نیست یا خود نبوده است تا صورتگری بنگارد یا نه. انگشت‎ها را در هم کرده بود، انگار دزدی باشد که:
«اینک من!»
از استخوانی بودن و کشیدگی دست‎ها و انگشت‎های درهم پیچیده، یا نرمش منحنی گونه‎ای که در انگشت‎ها بود… اگر هالۀ صورتش نبود، یا نوری که از منبعی نه در برون که از درون پیشانی و گونه و بینی نوک برگشته‎اش رشد می‎کرد… هر نگرنده‎ای از هر صنف یا قوم حتم می‎کرد دزدی بیش نیست یا …