حسرت

همۀ ما دو زندگی موازی داریم: یکی همین زندگی کنونی‌مان و دیگری همان که حس می‎کنیم باید می‎داشتیم یا هنوز هم ممکن است داشته باشیمش. با وجود تمام تلاشی که صَرف زیستن در لحظه می‎کنیم، آن زندگیِ نازیسته به حضوری گریزناپذیر می‎ماند، به سایه‎ای که گویی قدم به قدم ما را دنبال می‎کند؛و همین ممکن است تبدیل شود به داستان زندگی ما: مرثیه‎ای در سوگ نیازهای برآورده نشده و میل‎های قربانی‎شده. افسانۀ استعدادهایمان ما را افسون می‎کند؛ این افسانه که می‎توانیم چه‎جور آدمی شویم و چه‏ها کنیم. و این می‎تواند زندگی ما را به یک ناکامی همیشگی و بی‎پایان تبدیل کند.
اما اگر شکست را از این معادله کنار بگذاریم چه؟ از دید آدام فیلیپس، روان‎کاو مطرح و شناخته‎شده، که دلبستگی ویژه‎ای هم به پارادوکس‎های ظریف دارد، اگر بتوانیم سرخوردگی‎های خود را سرنخی ببینیم برای پیدا کردن آنچه واقعاً می‌خواهیم، آن‌وقت است که رضایتمندی می‎تواند به شکل غیرمنتظره‎ای محقق شود. به بیانی دیگر، سودای زندگی بدون سرخوردگی به این می‎ماند که زندگی‎ای عاری از امکان شناخت امیالمان و تحقق آنها را طلب کنیم.
فیلیپس در حسرت، با بهره جستن از تجربه‎های بالینی خود در زمینۀ روان‎کاوی و تحلیل آثار فروید، دی.دبلیو.وینیکات، ویلیام جیمز و شکسپیر نشان می‎دهد که «سرخوردگی»،«نگرفتن مطلب»، و «قسردررفتن»، همگی فصل‎هایی از زندگی نازیستۀ ما هستند؛ و شاید هم بخشی جدانشدنی و اساسی از یک زندگی زیسته.