خانه ای روی گورها

قدم‎های خفه‎ای میان دیوارها طنین می‎اندازد و احاطه‎ام می‎کند. شبیه صدای پوتین است،‌ یا چیزی پاشنه‎دار. حتم دارم صدای پاهای برهنه‎ی جونا نیست. ترس به نیازم برای گرم‎کردن انگشت‎های پایم غلبه می‎کند و لحاف را تا چانه‎ام بالا می‎کشم.
خواهش می‎کنم،‌ خواهش می‎کنم برو. گوش‎هایم را می‎گیرم تا صدای گریه را نشنوم. صدا صدای جونا نیست. نازک‎تر است،‌ مثل صدای یک دختربچه. قدم‎ها جلوی در اتاقم متوقف می‎شود و دستگیره‎ی در تق‎تق می‎کند. محکم و محکم‎تر تکان می‎‎خورد تا این‎که دیگر نمی‎توانم جلوی جیغ زدنم را بگیرم.