خرس های رقصان

این کتاب‌‌‌ها فلسفه را ساده نمی‌‌‌کنند بلکه از ابهّتِ هراس‌‌‌آورِ فلسفه می‌‌‌کاهند. خواننده ممکن است خواندنِ این کتاب‌‌‌ها را به امید یافتنِ پاسخ‌‌‌های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله‌‌‌ی تنهایی‌‌‌اش، چراییِ مرگ، منشأ ملال و دل‌‌‌زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک‌‌‌جور انکارِ مسئولیت شخصیِ انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه کس باشد وجود ندارد. کتاب‌‌‌هایی که چنین مدعاهایی دارند قطعاً فریبکارند. کتاب‌‌‌های این مجموعه نسخه نمی‌‌‌پیچند و سیاهه‌‌‌ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‌‌‌گذارند؛ بلکه می‌‌‌خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‌‌‌ها و تجربه‌‌‌هایمان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریکِ زندگی و در لحظاتِ دشوار، درکمان از پرسش‌‌‌های بی‌‌‌پایان انسانی روشن‌‌‌تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمانِ جهان به این پرسش‌‌‌ها چطور فکر کرده‌‌‌اند؛ تا با فهمِ دقیق‌‌‌تر و دیدی بارزتر بتوانیم در زندگی‌‌‌مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‌‌‌مان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم‌‌‌هایمان آگاهانه روبرو شویم.
خرس‎ها، پس از به هوش آمدن، چند روزِ اول را در غاری کوچک می‎گذرانند که کارکنان پارک مخصوصاً برای آن‎ها کنده‎اند. به گفته‎ی دیمیتار ایوانف خرس‎ها قبل از آن‎که آزاد شوند «باید به بوهای جدید، مکان جدید و غذای تازه عادت کنند. پیش از آن‎که رهایشان کنیم، چند روزی بهشان فرصت می‎دهیم تا با این چیزهای جدید کنار بیایند.» آزادی برای خرس‎ها مثل شوک است، پس نمی‎شود یکهو از قفس آزادشان کرد و در جنگل به امان خدا ولشان کرد. باید چند روز فرصت داشته باشند تا با آزادی‌شان کنار بیایند. آزادی یعنی مخاطرات جدید، صداهای نو، بوهای نامنتظر، غذاهای نو. آزادی برای آن‎ها ماجراجوییِ بزرگی است.